Wednesday, May 30, 2012

Mentor Thaqi: DRITARE MBARËKOMBËTARE

 
DRITARE MBARËKOMBËTARE
 
- Sofra Poetike -
(paksa më butë se sa varg serioz)

Sofra ime
Sofra jote
Poetike
Mbarëkombëtare,
Penë Sublime
përballë Bote,
derë hyerje
dhe dritare,
aty rri mirësia jote
e kthjelltë etnike
dhe bujare
n´traditë antike
Sofër Shqiptare!

Mentor Thaqi VS., 30.05.2012
 

Tuesday, May 29, 2012

Petraq Risto: Lëkura, o Zot sa vlen lëkura!

 
Lëkura, o Zot sa vlen lëkura!
 
Lëkura e gjapërit
lëkura e njeriut me tatuazhe gjarpëri
lëkura e ujkut
lëkura e deles me tatuazhe ujku
lëkura e martirit me tatuazhe kamxhiku
lëkura e gjarpërit me tatuazhe njeriu
gjarpëri ka shtatë lëkurë
për të kujtuar shtatë rrathët e Ferrit.

Lëkura, o Zot sa vlen lëkura!

Lëkura jote e regjur:
do bëhen këpucët
që do grisësh nesër

Lëkura e lirisë është pa ngjyrë si ujët që rrjedh pa kthim
Shitet lëkurë, lëkurë pa çmim
veç ca lotë shpërblim.

Lëkura të holla, lëkura të trasha,
herë sholla, herë të mëndafshta
lëkura, lëkura
eshtrat nën to bëhen ura
e gjaku rrjedh si lumë me burime të humbura.

Lëkura, o Zot sa vlen lëkura!

Friday, May 18, 2012

Poezi nga Petraq Risto




Mesazh në detin e shpresave të vdekura



Isha fëmijë. Në shishen e blertë

 mbylla mesazhin e shkruar me ndroje

 dhe e hodha në det:

 të lundroj, të lundroj, të lundroj.

 Veç kur u plaka, u kërrusa

 dhe ylli i pleqërisë m’u bë tumor te buza

 një natë vala te këmbët e mpira

 më solli shishen e blertë:

 bashkë me ato që dikur kisha shkruar

 lexova mesazhin absurd që më sillte një jetë...

 I plakur siç isha

 i rrudhur, i pakët

 u futa te shishja

 u hodha te dallgët

 që nesër të më gjejë

 (jo nipi)

 po fëmijëria ime e largët.



8 nëntor, 1993







* * *

 Atë ditë në ballin tim vdiq një xixëllonjë

 ti mungoje në funeralin e dashurisë së parë

 drita e xixëllonjës - magji më pushtoi

 dhe në ballë m’u vizatua një kryq e një varr.

 Fluturat e zeza imituan vajtojcat,

 hëna mbi det të vizatonte ty

 yjet imitonin xixëllonjat

 dhe mua - hiç i zi.

 Kitara imitonte prostitutën e dehur

 në gropën e saj tringëllinin monedhat

 me tela këputur si leshrapakrehur

 kuiste e qante me shpirtin nga era.

 Këmbëzbathur vrapoja në rërën e lagur

 anijet shpirtgjera më zgjasnin direkët

 vjeshta më falte dallëndyshen e mardhur

 pranvera më jepte folezën në degë.

 Vrapoja dhe qaja xixëllonjën e fatit

 në botë atë natë nuk kish më të trishtë

 s’e di si u ktheva i larë nga mëkati,

 veç di se një orë u bëra dhe Krisht.








Gazmore me vdekje



Qëllon ndonjëherë gratë na duan të vdekur

 duke ëndërruar të ardhmen pa ne

 Ne tështijmë: shëndet, thonë ato

 me përkujdesjen që të hedhim shallin qafës

 natyrisht pa menduar të na kthehet në lak.



Qëllon ndonjëherë që ne i duam gratë të vdekura

 ëndërrojmë të ardhmen pa to

 ato tështijnë: shëndet, themi ne

 dhe u shtërngojmë kopsën e fundit të trikos

 pa menduar t’jau shtërngojmë më shumë nga ç’duhet.









Kënga e këngëve 1: Ktheje pengun



Jo, nuk gaboj: atje tej në muzg zotat merren fshehtas me shkrirje floriri

 të veshin me to perëndeshat dhe prostitutat

 dhe kur tepron diçka u shkon mendja për detet dhe malet.

Zotat e muzgut i bëjnë lulëkuqet të fërkohen paturpësisht me kallëzat e grurit

 dhe hedhin pakëz ar e pakëz argjend në trupin tënd

në buzët e prushta, në hundën tënde: kodër që ndan dy liqene drite.

 Jo nuk gaboj.

 Po ti ktheje pengun para perëndimit të diellit

 peng mos mbaj as flori, mos mbaj peng gurin e mokrës,

 peng pusin mos e mbaj: shuaj etjen e botës,

 Nuk gaboj, nuk gaboj natyrisht: dashuria është fllad

 dhe s’i përfill prangat që fsheh trëndafili në gonxhet florinj.

 Jo nuk gaboj, nuk gaboj aspak

 secili dënohet për mëkatin e tij

 peshorja është si sytë e një fytyre:

 pesho muzgun e Zotave të shthurur

 lulëkuqet tek fërkohen paturpësisht me kallëzat

 peshomë dhe mua që vijë duke u luhatur

 megjithëse ka një orë që i jam larg anijes

 dhe toka, për çudi, nuk ka dallgë.









Një pikë (.)



Ishte një pikë e thjeshtë . si të gjitha pikat

 si shenja që lë kompasi mbi letrën e bardhë

para se dikush të krijoj Botën.

 Një pikë e vockël në kërkim të mbylljes së një fjalie

 mbase të harruar nga Shekspiri...

 Një pikë shumë e vockël: majëz nga bari i përjetësisë

 rrëmbyer nga gjarpëri i Gilgameshit...

 Një pikë thuajse e padukshme: njollëz loti zvogëluar me lupë ligësie.

 Rrotull asaj pike u mblodhën të gjithë

 të mëdhenj e të vegjël

 shikonin njeri - tjetrin në sy

 për të zbuluar

nga cila retinë

kish rënë.