Friday, May 18, 2012

Poezi nga Petraq Risto




Mesazh në detin e shpresave të vdekura



Isha fëmijë. Në shishen e blertë

 mbylla mesazhin e shkruar me ndroje

 dhe e hodha në det:

 të lundroj, të lundroj, të lundroj.

 Veç kur u plaka, u kërrusa

 dhe ylli i pleqërisë m’u bë tumor te buza

 një natë vala te këmbët e mpira

 më solli shishen e blertë:

 bashkë me ato që dikur kisha shkruar

 lexova mesazhin absurd që më sillte një jetë...

 I plakur siç isha

 i rrudhur, i pakët

 u futa te shishja

 u hodha te dallgët

 që nesër të më gjejë

 (jo nipi)

 po fëmijëria ime e largët.



8 nëntor, 1993







* * *

 Atë ditë në ballin tim vdiq një xixëllonjë

 ti mungoje në funeralin e dashurisë së parë

 drita e xixëllonjës - magji më pushtoi

 dhe në ballë m’u vizatua një kryq e një varr.

 Fluturat e zeza imituan vajtojcat,

 hëna mbi det të vizatonte ty

 yjet imitonin xixëllonjat

 dhe mua - hiç i zi.

 Kitara imitonte prostitutën e dehur

 në gropën e saj tringëllinin monedhat

 me tela këputur si leshrapakrehur

 kuiste e qante me shpirtin nga era.

 Këmbëzbathur vrapoja në rërën e lagur

 anijet shpirtgjera më zgjasnin direkët

 vjeshta më falte dallëndyshen e mardhur

 pranvera më jepte folezën në degë.

 Vrapoja dhe qaja xixëllonjën e fatit

 në botë atë natë nuk kish më të trishtë

 s’e di si u ktheva i larë nga mëkati,

 veç di se një orë u bëra dhe Krisht.








Gazmore me vdekje



Qëllon ndonjëherë gratë na duan të vdekur

 duke ëndërruar të ardhmen pa ne

 Ne tështijmë: shëndet, thonë ato

 me përkujdesjen që të hedhim shallin qafës

 natyrisht pa menduar të na kthehet në lak.



Qëllon ndonjëherë që ne i duam gratë të vdekura

 ëndërrojmë të ardhmen pa to

 ato tështijnë: shëndet, themi ne

 dhe u shtërngojmë kopsën e fundit të trikos

 pa menduar t’jau shtërngojmë më shumë nga ç’duhet.









Kënga e këngëve 1: Ktheje pengun



Jo, nuk gaboj: atje tej në muzg zotat merren fshehtas me shkrirje floriri

 të veshin me to perëndeshat dhe prostitutat

 dhe kur tepron diçka u shkon mendja për detet dhe malet.

Zotat e muzgut i bëjnë lulëkuqet të fërkohen paturpësisht me kallëzat e grurit

 dhe hedhin pakëz ar e pakëz argjend në trupin tënd

në buzët e prushta, në hundën tënde: kodër që ndan dy liqene drite.

 Jo nuk gaboj.

 Po ti ktheje pengun para perëndimit të diellit

 peng mos mbaj as flori, mos mbaj peng gurin e mokrës,

 peng pusin mos e mbaj: shuaj etjen e botës,

 Nuk gaboj, nuk gaboj natyrisht: dashuria është fllad

 dhe s’i përfill prangat që fsheh trëndafili në gonxhet florinj.

 Jo nuk gaboj, nuk gaboj aspak

 secili dënohet për mëkatin e tij

 peshorja është si sytë e një fytyre:

 pesho muzgun e Zotave të shthurur

 lulëkuqet tek fërkohen paturpësisht me kallëzat

 peshomë dhe mua që vijë duke u luhatur

 megjithëse ka një orë që i jam larg anijes

 dhe toka, për çudi, nuk ka dallgë.









Një pikë (.)



Ishte një pikë e thjeshtë . si të gjitha pikat

 si shenja që lë kompasi mbi letrën e bardhë

para se dikush të krijoj Botën.

 Një pikë e vockël në kërkim të mbylljes së një fjalie

 mbase të harruar nga Shekspiri...

 Një pikë shumë e vockël: majëz nga bari i përjetësisë

 rrëmbyer nga gjarpëri i Gilgameshit...

 Një pikë thuajse e padukshme: njollëz loti zvogëluar me lupë ligësie.

 Rrotull asaj pike u mblodhën të gjithë

 të mëdhenj e të vegjël

 shikonin njeri - tjetrin në sy

 për të zbuluar

nga cila retinë

kish rënë.


No comments:

Post a Comment