Dy poezi nga Naxhije Doçi

Naxhije Doçi

MEJË -

PELLG AMËSIE

Në hartë një pikë fare mikroskopike,

në shikim një fushë e madhe

sa vetë zemra jonë,

sa vetë ëndrrat tona

për shlyerje ndryshku nga buzët,

dhe shporrje errësire nga dheu jetik.

-Mejë pellg amësie

me përshtypje kohësh

malet roje që nga legjendat.

Në shpërthim rrebeshesh

namur nga jehu i thellësisë

blatimi dritë per rrezatim shprese.

-Helmetat serbe të skëterrës

ndanë katërqind lule të gjakut tim

nga kalvari i gjatë sa biblizmi i robërisë.

Si i trajtuan dhe kah i çuan, enigmë.

-Dëshmitarët sy e gojë mbyllur

përtej gardhit të dhembjes dëbuar,

mjegullnaja tis në shlyerje kujtimesh.

-Në Mejë dielli shndrit sërish

në ngrohje ëndërrash të thyera

të shqiponjave në fluturim.

-Mbi ograja e suka bjeshkësh

sërish bulojnë lulekuqet si gjaku

për ta përtërirë jetën

hapin për ta zënë me kohën.

- Secili la një gjurmë për shijen e lirisë

shekujsh kallur etjeje për të.

- Kënga e ndezur si shokë ylberi

ka ende plagë zemre

me mall pritjesh me shpresa

për kthim burrash

në përtëritje të plangut.

- Eshtra lidhur në plasmaste

Ishte shpërblimi i vonuar.

- Fushë e Mejës krejt gropa-gropa

në shenjtërim martirësh nga pavdekësia

Sarkofagët në vellon kuq e zi

qetësojnë zjarminë e tokës së djegur

pagëzuar “Lëndina e lotëve”.

- Muret patjetër do të mbajnë këtë herë

ngjizur për rrënjë legjendash.

Nga libri me poezi: “Kohë flakadanësh të lirisë”

LIBRI SHQIP

Në kohë të rënda të fëmijërisë sime,

gjithësesi edhe në ato të rinisë së parë

rrëzë Gardhinës Plakë të Therandës trime

e lexoja krejtësisht fshehtas

librin e shenjtëruar shqip

shkruar në gjuhë të dëlirë përëndie

thesar magjik i lashtësisë sime në shtresime,

e gjysma e dytë e shekullit njëzet ishte

ngrysur thellë në mjegullnajë robërie.

Kur të gjithë në shtëpi flinin, lexoja 

me dritën elektrike të përkufizuar

që të mos më dallonin nga jashtë 

hijet e patrajta,

puthadorët zemërgurë të paguar,

nga verbëria e vet turpëruar,

nata përgjonte e mashtruar.

Ishte mëkat i pafalëshëm atëherë, 

bjeshkë e purpurtë guximi

të mbahej në shtëpi libri i mirëfilltë shqip

botim i flakëruar Shqipërie 

e diasporë dashurie

se kohë mugu vazhdues ishte  

në Kosovën me gjemba trishti robëruar

nga pushtuesi barbar e shfarosës serb,

me izolim sizifi ishte ndëshkimi

e refrene ngujimi.

Në bibliotekën familjare relikt e merrja

librin e ëndërruar shqip

sjellë nëpër kohë trishti sfidues

nga hapësira e përmallimit përballë 

të trungut tim të ndarë

me dredhi e hangjar.

Pishtar gjyshi zulmëmadh dhe i përkushtuar

nga babai fjalartë pasuruar.

Krenari me flakërimë hirësie ndieja 

librin shqip kur e lexoja

më dukej se krejt bota bëhej imja

edhe përtej së mundshmes,

epokat bënin fole të dehur në zemër 

për madhështinë e dheut tim me emër.

Nga libri “Vargëzim mbi gjurmë”